In 'Signs of the Invisible', art philosopher Antoon Van den Braembussche penetrates deeper into the mystical dimension of art. In essays on Rumi, Paul Klee, Anish Kapoor and Paul Celan, he offers multifaceted reflections on the ineffable in art. More than ever, he breaks through the established boundaries between art and mysticism, tradition and innovation, religion and atheism, between Western and Eastern philosophy. In an age where the secular has taken over, art appears more than ever to respond to the inner need for a deeper, existential and spiritual exploration. That makes 'Signs of the Invisible' an extremely topical book. It also embodies a new paradigm in art philosophy, in which the systematic connection between art and mysticism is central In 'Tekens van het onzichtbare' dringt kunstfilosoof Antoon Van den Braembussche dieper door in de mystieke dimensie van de kunst. In essays over Rumi, Paul Klee, Anish Kapoor en Paul Celan biedt hij veelzijdige overdenkingen over het onuitsprekelijke in de kunst. Daarin doorbreekt hij meer dan ooit de geijkte grenzen tussen kunst en mystiek, traditie en vernieuwing, religie en atheïsme, tussen westerse en oosterse filosofie. In een tijdperk waarin het seculiere de bovenhand heeft genomen, blijkt de kunst meer dan ooit te beantwoorden aan de innerlijke noodzaak van een diepere, existentiële en spirituele verkenning. Dat maakt 'Tekens van het onzichtbare' een uiterst actueel boek. Het belichaamt tevens een nieuw paradigma in de kunstfilosofie, waarin de systematische verbinding tussen kunst en mystiek centraal staat