De relatie van de postmoderne mens tot waarheid, kennis en wetenschap is problematisch. Wat betekent dit voor ons onderwijs, wetenschappelijk onderzoek, en onze democratie? Devaluatie van de wetenschap en doorgeschoten democratisering zorgen voor een postmoderne (PM) en 'barbaarse' omgang met kennis, een strijd tussen publiek en kenniselite, emotionele retorica en weloverwogen logica. Steven de Groot schetst drie scenario's om deze beschavingscrisis op te lossen.0Post-truth, alternative facts, informatie-bubbles, een allesaanwezige sociale media van geruchten en opinies: zijn dit de kenmerken van onze tijd? Aan onkunde en ondeskundigheid geen gebrek. Meningen hebben de overhand boven feitenkennis. Het 'Ik denk dus ik besta' van Descartes maakt plaats voor 'Ik blog en twitter dus ik besta'. Populisme viert hoogtij. Wat is er aan de hand? En hoe komt dit? En belangrijker: ervaren we dit als een probleem? En zoja, kunnen we de problematische relatie van de postmoderne mens tot waarheid, wetenschap en objectieve kennis wel beïnvloeden?0'De postmoderne mens in de kennissamenleving' beschrijft de oorzaken en gevolgen van vermenging van de postmoderne maatschappij met de tot voor kort sterk gereguleerde kennisinfrastructuur en kenniseconomie. Het schetst het scenario van een beschavingscrisis ('het kennisfantasme') die mogelijk de zelfvernietiging van de mens tot gevolg heeft.