In 'Begane grond' gaat Hans Tentije in lange, verhalende gedichten vol scherpe waarnemingen opnieuw op zoek naar dat wat het voorstellingsvermogen te boven gaat. Herkenbare taferelen en treffende vergezichten combineert hij met het ongrijpbare en onaanraakbare. Zijn zoeken in precieze woorden en frasen brengt zijn poëzie "licht dat alles verheldert, maar niets verklaart".