Jan Olde Rikkert (1929-2009), die van 1977 tot 1999 pastoor te Zevenaar was, heeft op velen in en buiten de parochie diepe indruk gemaakt. Wie was hij, wat bewoog hem en hoe praktiseerde hij zijn geloof? Iets daarvan ontdekken we in zijn biografie. En iets ervan horen we in de getuigenissen van mensen om hem heen: hij was een zichtbare, aanraakbare pastoor, iemand die veiligheid bood door zijn eenvoudige aanwezigheid, helemaal niet geïnteresseerd in uiterlijkheden, maar in de mensen waar die uiterlijk heden als logisch gevolg bij hoorden. Zijn stijl was de stijl van de aanwezige. Iemand die bij je is en je trouw blijft. Jan Olde Rikkert wist zich geïnspireerd door het evangelie van bevrijding en door de kerkelijke traditie en probeerde deze allebei te vertalen naar ieder die hij ontmoette. Hij hechtte veel waarde aan oecumenisch engagement en aan openheid: de kerk moet zich niet afzetten tegen de tijd, maar oog hebben voor wat zich afspeelt in de moderne cultuur, wetenschap en samenleving; ze moet geen belerende of betuttelende organisatie zijn, maar een levende, open gemeenschap die ruimte laat voor een vorm van kerklidmaatschap waarin kritische distantie en mede verantwoordelijkheid samen kunnen gaan.