Beter bakken en effectiever vormen waren de grootste omwentelingen die rond 1870 plaatsvonden toen de industrialisatie doordrong in de traditionele baksteenproductie. In de baksteenconstructie ontstond een onderscheid tussen bekledingsteen en 'achterwerkers' en verschoof de nadruk naar een rol als bekledingsmateriaal. Kleigebruik, bakproces, soorten, maten en constructies vormen in dit boek de opmaat, inclusief ontwikkelingen in de steenindustrie en de verschuiving van productiecentra. Beschreven wordt hoe de tot dan toe ongekende technische mogelijkheden de baksteen steeds meer lieten opgaan in de mode van de architectuur. Nauwe verwanten als terracotta, tegels en dakpannen blijven in het boek niet onbesproken. Na de Eerste Wereldoorlog volgen de textuurschommelingen van de baksteen de architectuurmode. Na de Tweede Wereldoorlog verschenen nieuwe producten als holle baksteenvloeren op de markt. Aan het einde van het boek blijkt dat juist die innovatie de baksteenproductie een renaissance heeft verleend.