Als eenentwintigste deel van de 'Parnassusreeks' van Uitgeverij P verschijnt 'Het huis van de dichter'. Voor zijn ?zelfbloemlezing? herschikte Herman Leenders zijn poëzie op thematische gronden. Daardoor ontstaat een beeld van een consistent dichterschap dat over de jaren heen weliswaar variatie kent, maar steeds dezelfde kwesties aan de orde stelt.00De poëzie van Leenders heeft een verbindende en conserverende werking. Hij is geen vormvernieuwer of postmodern ontregelaar, maar schrijft zich in de traditie in: zijn gedichten zien eruit als gedichten, ze leggen intense ervaringen uit het dagelijkse leven vast met verrassende beelden. Door zijn milde spot, ironie en taalspel blijft toch enige lichtvoetigheid bewaard ondanks de zwaarte van de thematiek.