In de nieuwe bundel van Spinoy schuiven drie dode kamers in elkaar: dagresten van een duizelingwekkend verblijf in een ver en tropisch land, glossen bij het desoriënterende werk van de Belgische kunstenares Ann Veronica Janssens (verboden voor hartlijders, epileptici en claustrofoben) en glanzende beelden uit een kindertijd, als ijsschotsen verloren in een gladde, blauwe oceaan. Dat alles in een toonaard die herkenbaar Spinoy is, maar toch ook een heel andere dan in eerder werk.