Niet met ons. Niet nu. Nu nog niet. We zijn er nooit op voorbereid en we kunnen het maar met moeite geloven. Laat staan er woorden aan geven. Pazzi di Parole schrijft ontroerend, onthutsend, droevig, grappig en altijd fijngevoelig over kanker. Omdat woorden troosten. Vanaf de eerste aankondiging die de wereld even stopzet. "Haar voeten zijn elkaar kwijt / en de dag spoort gehaast voorbij / alsof er niks aan het hart is". Iedere dag begint opnieuw met twijfel. "In een droom / zie je de vijand in de spiegel lachen". Er moet behandeld worden. Er moet hoop gehouden worden. "Pralines uit Ispahan". Genezen en beteren, chemo en steriliteit. "Van alles hier leef ik nog het meest". Verbeten trachten dokters en chirurgische messen de fout gespelde woorden in het DNA te corrigeren. En ondertussen duwt het boekenmeisje haar karretje de ziekenkamer in. "Ze houdt van boeken én mensen". Wordt er geleefd van controle tot controle. "Alleen ons lichaam kent de toekomst. Het zwijgt in alle talen".0De woordkunstenaars van Pazzi di Parole dichten rond de ziekte van onze tijd heen. Over leven met kanker. Over aanvechten en aanvaarden. Over woede en loslaten. Over sterven. Over afscheid nemen en achtergelaten worden. In al die gedichten klinkt warme menselijkheid door. Voor wie worstelt, in of aan het ziekbed. Maar ook voor wie puike gedichten wil lezen over een niet alledaags onderwerp. Pazzi di Parole, dat zijn Daniel Billiet, Erwin Steyaert, Hilde Pinnoo, Hilde Van Cauteren & Ann Van Dessel.