"Het vaderschap voegt een nieuwe dimensie toe," schreef 'Trouw' drie jaar geleden over 'De man die ophield te bestaan'. Voor de hoofdpersoon uit die bundel is een andere man in de plaats gekomen, die het op zijn beurt niet makkelijk heeft. Heytze dicht zonder gêne over de soms gespannen verhouding tussen kunstenaar- en vaderschap. Over het leven achter de kinderwagen, het sjokken door koopgoten, het brevet van onvermogen dat elke ouder vroeg of laat overhandigd krijgt. De dichter trekt zich terug achter het luik op zolder in het gezelschap van zeven gitaren, "zeven levens die ik ook had kunnen leiden." Met uitzicht op de groene muur van een monumentaal kerkhof, een gitaar op schoot en een forse borrel onder handbereik neemt de dichter afscheid van zijn jeugd, van overleden collega's en vrienden. Zo ontstaat er ruimte om te reiken naar wat het menselijk verstand te boven gaat, en hervindt de dichter zijn balans.