We bevinden ons in een leefgemeenschap in het Amsterdam van de jaren zeventig. Twaalf hippies, van wie zes vrouwen, vijf mannen en een kind, leven naar de nieuwe naoorlogse tijdgeest samen in een driekamerappartement in Amsterdam-Noord. Wat ze bindt is het verlangen naar een ideale wereld en hun reislust. Er hangt een constante sfeer van liefde en vrede door het vele gezamenlijke musiceren en het drugsgebruik. Ze komen toevallig in het bezit van een Urker botter, waarmee ze besluiten een reis te gaan ondernemen. Een ‘magische’ reis naar het morgenland. Via de binnenwateren komen ze zo van Zeeland in België en Frankrijk terecht, om te eindigen in San Remo. Onderweg proberen ze in hun levensonderhoud te voorzien met optredens op dorpspleinen, het verkopen van zelf gefabriceerde schilderijen en sporadisch, als de nood hoog is, met diefstal van etenswaren. Maar met het toenemen van de welstand – er worden auto’s en paarden en huifkarren aangeschaft – veranderen ook de onderlinge verhoudingen in de commune, en verschijnen de eerste barsten in de voordien zo hechte gemeenschap. Uit eindelijk zinkt de botter naar de bodem van de Middellandse Zee. De aanvankelijke vanzelfsprekende saamhorigheid wordt meer en meer overschaduwd door misverstanden en onbegrip. Ook de commune lijkt af te stevenen op een definitieve schipbreuk.