Aan het bijbelse paradijsverhaal liggen Kanaänitische mythen ten grondslag. Oude kleitabletten uit Ugarit, een vergane stad in het voormalige Kanaän, bevatten een oerversie van het verhaal van Adam en Eva. Samen met andere oudoosterse mythen droegen zij bij aan de vorming van de bijbelse verhalen over schepping, paradijs en zondvloed. De nauwe verwantschap tussen de Kanaänitische en bijbelse verhaaltradities laat zich niet alleen in de taal zien, maar ook in de gedeelde naam voor de scheppergod (El), in de beschrijving van het paradijs, de ligging van de tuin van Eden op een berg, en de val van een slechte engel in de oertijd (de val van Satan). Hoewel de overeenkomsten groot zijn, maakten de bijbelschrijvers hun eigen, scherpe keuzes. In de bijbelse tekst wordt de mens zelf verantwoordelijk voor de keuze tussen goed en kwaad. Niet langer is de mens een speelbal van de goden. 'Adam, Eva en de Duivel' toont de fascinerende overeenkomsten en verschillen. 0Marjo Korpel is universitair hoofddocent Oude Testament aan de Protestantse Theologische Universiteit, vestiging Groningen. Johannes de Moor is emeritus hoogleraar Semitische Talen en Culturen aan de Protestantse Theologische Universiteit. Korpel en De Moor schreven eerder het veelgeprezen 'De zwijgende God'. 0.