Het wonderlijke van het leven als actrice is dat je voortdurend verandert van personage, schrijft Inez van Dullemen in 'Een schip vol meloenen'. Oud geworden vertolkt ze een van haar laatste rollen. Een nieuwe metamorfose is er niet meer bij en wat rest van de vorige zijn slechts scherven die een fascinerende collage vormen. In 'Een schip vol meloenen' maakt ze de legpuzzel van haar verleden. Ze kijkt terug op haar artiestenbestaan, haar relatie met de regisseur Anthony en hun kind Julia, en daartussen zoekt ze de periodes op waarin ze zichzelf kon hervinden in de stilte van Alaska, India, Kenia en talloze andere bestemmingen. Inez van Dullemen rijgt haar herinneringen als fijne kralen op hallucinerende wijze aaneen en houdt ze stuk voor stuk tegen het licht. In beeldend proza weet ze een opzienbarende versmelting tot stand te brengen tussen haar jeugd en haar ouderdom, tussen toneel en werkelijkheid. Zo maakt de schrijfster een unieke reis door haar verleden.