Daniël Mûnema, sechstich, earder direkteur fan in suvelfabryk en no krekt mei betider pensjoen, is allinnich thús. Op it doarp stiet er bekend as in man sûnder wryt of slyt. Syn frou is trije jier tebek weirekke, de bern binne de hûs út. Hy pielt wat om en tinkt nei. 'Myn frou, Annemarie, hold fan my, mar hat se my oait kend? En myn bern?' Net dat er in rol spile - hy spile yn op elke situaasje dy't him foardie. Is hy wol wa't oare lju tinke dat er is? Of sterker noch: is hy wol wa't hysels tinkt dat er is?