Op 23 april 1945 bliezen Duitse troepen de toren van de laatgotische kerk van Kerkdriel in de Betuwe op. Het gevaarte belandde op het schip, dat instortte. Hoewel de kerk een rijke inventaris met veel bouwsculptuur en schilderingen had, en de wens bestond het te restaureren, draaide het uit op afbraak en nieuwbouw op dezelfde plaats. Zo ging een van Nederlands mooiste dorpskerken verloren. Gelukkig kwam de sculptuur na allerlei omzwervingen in de collectie van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed in Amersfoort terecht. Topstukken zijn de profeten uit het schip en transept en de reeks van de wijze en dwaze maagden uit het schip. Ook heel bijzonder was de reeks gewelfschilderingen uit het koor die in een serie negentiende-eeuwse aquarellen is overgeleverd. In 'De verdwenen kerk van Kerkdriel' wordt gepoogd de plaatsing, datering en betekenis van de sculptuur te achterhalen en vragen te beantwoorden als waar de beeldhouwers vandaan kwamen en waarom deze kerk een zo uitzonderlijke rijke versiering kende.