Helga Ruebsamen (1934) gaf jaren geleden een aantal workshops schrijven in de strafgevangenis van Scheveningen. Een van de cursisten was Ferdi E. Hij maakte deel uit van een heel speciale doelgroep: de bewoners van de Bijzondere Individuele Begeleidings Afdeling, de BIBA. In het verhaal 'Kerstdiner in de bajes' vertelt Ruebsamen in haar bekende, trefzekere stijl over haar leservaringen aan de gedetineerden: 'Zij melden zich op de tweede schrijfavond met dikke pakken beschreven papier. Ja, in de gevangenis heb je ruimschoots de tijd, schiet door mij heen, abusievelijk, want reeds de vorige keer is mij uit het hoofd gepraat dat een mens in een gevangenis tijd zou hebben. Alle keren die nog zullen volgen zal mij worden bezworen: juist in een gevangenis is een mens zijn eigen tijd volledig kwijt.' Tijd is eveneens het thema in de columns die zij - met enkele langdurige onderbrekingen - voor 'de Volkskrant' (2005-2009) schreef over ouderdom. De thematiek is er alleen maar actueler op geworden: 'Veel mensen willen niets liever dan zo lang mogelijk blijven leven, maar tegelijk verafschuwen zij grondig het oud zijn en ze gaan zwaar gebukt onder het eigen almaar ouder worden, waartegen ze van alles ondernemen en waarover ze met vrees en beven spreken. Toch is het merendeel van deze bangeriken eigenlijk nog te jong om over ouderdom verstandig te kunnen meepraten, want geloof me, en ik spreek wel degelijk uit ervaring en met kennis van zaken, als je eenmaal oud bent dan wil je niet meer anders.'