Veel dichters hebben nauwelijks nog oog voor de constructie van een dichtbundel. Niet zo Stefaan van den Bremt. De manier waarop hij zijn bundel opbouwt, vertelt haast evenveel als wat in elk gedicht afzonderlijk te lezen staat.' Dit schreef poëzierecensent Luuk Gruwez in De Standaard over de vorige bundel van Stefaan van den Bremt, 'Voegwerk'. En hij besloot zijn recensie met: 'Karakteristiek voor deze verzen is de wil om alles samenhang en orde te verschaffen. De dichter is een metselaar, meer bepaald een voeger. Zijn voegwerk moet ervoor zorgen dat de dingen een onderlinge verbondenheid krijgen. Dit is de absolute voorwaarde voor hun verdere bestaan. Maar het leven is te groot; het groeit de dichter boven het hoofd.' Deze regels zijn zeker ook van toepassing op deze nieuwe bundel met de bevreemdende titel 'Blauw slik'. 00.